Muurkleuren voor de woonkamer: waar begin je om het niet fout te doen

Soggiorno con pareti in tortora chiaro, divano grigio e libreria bassa in legno

Om de kleur van de woonkamer te kiezen begin je niet bij de kleur: je begint bij de vloer, dan kijk je naar het meubilair, en de bank bekijk je als laatste, maar alleen als je van plan bent een donkerdere muur te maken. Dat is de volgorde die ik altijd volg, en die voorkomt negentig procent van de fouten.

De woonkamer is de grootste ruimte in huis en de ruimte met de meeste spullen, dus ook de plek waar een fout het meest kost: in een kinderkamer kan een twijfelachtige kleur nog wel, in een woonkamer zie je hem elke avond en ziet iedereen die binnenkomt hem.

Eerst: de vloer

De vloer is het vertrekpunt om een heel simpele reden: het is na de muren het grootste oppervlak, je vervangt hem niet, en vooral kaatst hij gekleurd licht op de rest van de kamer.

Heb je een vloer die naar rood trekt, zoals terracotta of bepaalde parketvloeren van roodachtig hout, dan krijgt de muur de hele dag rood licht, en een kleur die al rood bevat verschuift: taupes gaan naar roze trekken, roze tinten worden feller dan je wilde. Bij zulke vloeren kies je beter de minst warme neutrale tinten, zoals Portofino of Nebbia di Langa, die weinig rood hebben en standhouden.

Heb je daarentegen licht eiken, essen of grijze keramische tegels, dan zit je in de makkelijkste situatie: de vloer beperkt je niet en je kunt vrijwel elke kleurfamilie kiezen, van taupe tot groen en blauw.

Bij een donkere vloer, zoals notenhout of antraciet tegels, is de regel: houd de muren licht. De kamer heeft al gewicht op de grond, en als je ook de muren zwaar maakt, sluit hij zich.

Dan: het meubilair

Na de vloer kijk ik naar de meubels, vooral naar het hout, omdat dat het tweede oppervlak is dat je niet samen met de muren vervangt.

Bij licht hout werken zowel warme neutrale tinten als licht groen en blauw, dus je hebt veel vrijheid. Bij donker hout, noten en kersen, blijf je beter bij warme tinten, want een koele neutrale tint naast donker notenhout geeft een hard contrast dat geen van beide helpt. Bij witte of gelakte meubels, die in nieuwere woningen de meerderheid zijn, wordt de muurkleur het enige element met karakter, dus kun je iets kiezen dat opvalt.

Kijk ook naar de metalen: is er messing of mat goud in de kamer, dan passen warme tinten en poederroze erbij; is er rvs en aluminium, dan liever neutrale tinten en blauw.

De bank: alleen bekijken als je een donkerdere muur wilt

Dit is de stap die bijna niemand in de juiste volgorde zet. Ik kijk niet naar de bank om de muurkleur te kiezen, want de bank vervang je vroeg of laat, de vloer niet. Ik kijk ernaar om een andere reden: om de kleur van de donkerdere muur te bepalen, als ik er een wil maken.

De logica is dat de muur achter of rond de bank de achtergrond wordt van het grootste object in de kamer, dus moeten die twee met elkaar in gesprek zijn. Heb je een blauwe bank, dan staat een poederroze als Blush Mediterraneo erachter prachtig, de natuurlijke complementaire kleur. Heb je een grijze of beige bank, dan werkt toon-sur-toon beter dan contrast: Volterra of Cachemire di Como erachter, en de andere drie muren in een lichte tint van dezelfde familie. Is de bank wit of heel licht, dan heb je vrij spel en kun je de meest uitgesproken kleur nemen die je in gedachten hebt, zoals Carta da Zucchero of Pietra Leccese.

De regel om de donkerdere muur niet te verprutsen is altijd dezelfde: kies een kleur uit dezelfde familie als de andere muren, alleen dieper. Toon-sur-toon laat je nooit in de steek, terwijl een sterk contrast tussen twee verschillende families maar weinig mensen lukt en bij velen in hun gezicht ontploft.

Woonkamer en keuken samen: altijd dezelfde kleur

Hierover twijfel ik niet en maak ik geen uitzonderingen: als woonkamer en keuken één ruimte zijn, moet de kleur dezelfde zijn.

De reden is dat er in een open ruimte geen punt is waar de ene kamer ophoudt en de andere begint. Elke kleurwissel lees je dus niet als een ontwerpkeuze maar als een toevallige breuk, en het oog ervaart dat als een fout, ook als je niet kunt zeggen waarom. Bovendien maakt het opdelen van een open ruimte hem kleiner, dus verlies je precies het voordeel waarvoor de ruimte open was gemaakt.

Wil je de twee zones onderscheiden, dan doe je dat anders: met textiel, met een vloerkleed dat de zithoek afbakent, met lampen, eventueel met de kleur van de bovenkastjes. De muurkleur blijft één en houdt alles bij elkaar.

De fout die de meeste woonkamers verpest

Dat is willekeurig kleuren kiezen, en daarmee bedoel ik kleuren die je kiest naar een foto of een staaltje zonder je ooit af te vragen of ze passen bij wat al in de kamer staat.

De ergste vorm van die fout zijn felle kleuren, de knallende, verzadigde tinten die op de kleurenwaaier gedurfd lijken en in een echte kamer nergens bij passen: niet bij de vloer, niet bij de meubels, niet bij het textiel dat je al had. Een verzadigde muur in een normaal ingerichte woonkamer geeft geen karakter, maar lawaai, en na een maand kun je hem niet meer zien.

De woonkamer is ook de ruimte waar je het vaakst flink de mist in gaat: je koopt de kleur in een opwelling, zet twee lagen op veertig vierkante meter muur, en kijkt er de rest van het jaar naar met het gevoel dat er iets niet klopt. Een weekend werk en zo'n honderd euro weggegooid voor een beslissing van dertig seconden.

De oplossing is altijd dezelfde en kost een paar euro: het kleurstaal van 15 bij 15. Je zet het tegen de muur bij de vloer, bekijkt het 's ochtends, bekijkt het 's avonds met de lampen aan, en als het je na twee dagen nog steeds overtuigt, is het de goede.

Welke kleuren het best werken in de woonkamer

Zoek je de veilige keuze die bij alles past en niet verveelt, blijf dan bij taupe en zand: Lino Grezzo als je het nauwelijks aangestipt wilt, Volterra als je het vol wilt.

Wil je dat de kamer karakter heeft zonder te overdrijven, dan zijn gedempte groenen de weg: Salvia Toscano houdt het uitstekend op alle muren in een lichte kamer, en met hout werkt het altijd.

Staat je woonkamer al vol met spullen, meubels, schilderijen, boeken, kies dan liever een achtergrond die zich terugtrekt: een warm wit of een lichtgrijs laat de rest spreken in plaats van ermee te concurreren.

Hoeveel muren en hoeveel verf

Met lichte tinten kun je zonder probleem alle vier de muren doen. De donkerdere muur heeft alleen zin als de kamer groot genoeg is en je een blikvanger wilt benadrukken, zoals de bank, een boekenkast of een open haard: is de woonkamer klein, dan werken vier lichte muren beter dan drie lichte en een sterke.

Wat de hoeveelheid betreft: een woonkamer van 20 vierkante meter met een plafond van 2,70 m vraagt ongeveer 6 liter, dus een emmer van 5 plus een van 2,5. De volledige tabel voor elke maat staat in de gids over liters, en de totale kosten inclusief gereedschap en afdekfolie vind je in dit artikel.

Snelle vragen

Waar begin ik bij het kiezen van de woonkamerkleur? Bij de vloer, dan bij het meubilair. De bank bekijk je alleen als je een donkerdere muur wilt.

Open woonkamer en keuken: dezelfde kleur? Ja, altijd. De zones onderscheid je met vloerkleden, textiel en lampen, niet met de muren.

Welke kleur bij donker parket? Lichte muren, omdat de kamer al gewicht op de grond heeft.

Kan ik één muur een andere kleur geven? Ja, maar houd hem in dezelfde familie als de andere, alleen dieper. Contrast tussen verschillende families lukt maar weinigen.

Welke kleuren vermijden in de woonkamer? De felle en verzadigde, die in een normaal ingerichte kamer nergens mee in gesprek gaan en snel gaan vervelen.

Hoeveel verf voor een woonkamer van 20 m²? Ongeveer 6 liter voor de muren, dus een emmer van 5 plus een van 2,5.

Wil je echt beginnen, kijk dan naar de vloer en open daarna de collectie met dat in gedachten. En kom je er niet uit, schrijf me dan in de reacties welke vloer je hebt en welke kleur de bank en de meubels hebben, dan geef ik je twee of drie namen om uit te kiezen.